Wat zijn we toch een raar volk! Drie weken terug klaagde iedereen dat het zo koud was, toen werd het k*tweer omdat het regende en nu zeurt iedereen dat het zo warm is!! Wat willen we nou? Simpel: 23xb0C en vakantie, dan kun je in de zon gaan liggen als je wilt, maar ook nog gewoon sporten, winkelen of op een terrasje hangen. Kan iemand ff iets regelen?
Vanochtend voor mij de laatste opfrisles gereden, deze keer samen met Drxe9 en het was heerlijk!! Ik kijk er al helemaal naar uit om straks lekker samen te toeren. Gaat wel goedkomen, want ook hij heeft er echt lol in. Mijn motor is alleen wat wendbaarder dan de lesmotor van Drxe9, waardoor oefeningen bij mij wat soepeler liepen. Daar ik licht heb afgereden jaren terug, is het wel lekker om de belangrijkste dingen even op te frissen op deze wat zwaardere motor, vooral de noodstop en de uitwijkoefening (die had ik niet eens in mijn lespakket destijds!). Veel opgestoken en voor het echt warm werd gauw het pak uitgedaan. Binnenkort ga ik echt eens lekker toeren, voel me nu toch een stuk zelfverzekerder op mijn rode bigbike!
Help! Ik word van alle kanten gehyved! Was ik helemaal blij dat ik eindelijk door heb hoe loggen moet, is er weer nieuw speelgoed. Voorlopig vind ik het wel even goed zo, maar het is wel leuk om wat van mijn familieleden in msn te hebben….spreek ik ze nog eens!
Dus eh…vrienden, familie en overige hyvers, laat hier vooral je MSN adres achter, dat snap ik allemaal wel nl. 
Gisteren vierden Rein en Claudia hun beide verjaardagen. Op mijn vraag of onze kinders mee konden komen, was het antwoord: ja hoor, er komen alleen vrienden en ook met kinderen. Nou en of! Wat een boel kinderen!!! Eentje van eind augustus (Kyara dus ), eentje van eind november, eentje van half december, eentje van goed een jaar en dan nog 2 van ik schat een jaar of 2 en eentje van drie. Onze meiden waren ineens wel erg groot, maar ook erg zorgzaam en lief met de kleintjes. Eenmaal thuis, helemaal in mijn eentje (kinderen weer terug naar moeders en Drxe9 naar een concert) hoorde ik een heel overheersend geluid uit mijn buikje komen….een soort geratel…toen ik de radio zachter zette herkende ik het ineens: klapperende eierstokken!! Brrrrrr!! Ik word burgerlijk….kinderwens op mijn 30ste….straks hebben we een station car en een golden retriever!! Ach, standaard zullen we nooit worden (wees maar niet bang buren, hihihi)
Vorige week belde ik ff naar mijn ouders voor een praatje-pot terwijl ik zat op te passen bij Kyara, maar dat werd een ander praatje. Het bleek dat mijn grote neef die ochtend met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht was. Hij bleek een hersenbloeding te hebben en als hij niet voor die avond geopereerd zou worden, moesten we vrezen voor het ergste. Op dat moment was mijn vader druk doende een auto met extra chauffeur te regelen om achter de ambulance aan te rijden, want hij moest van Delft naar het UMC. De verwachtingen? 33% haalt het ziekenhuis niet, 33% haalt het ziekenhuis tevergeefs en 33% heeft een kans….
Sommige mensen blijft ook niks bespaard, denk je dan. Zijn moeder was op vakantie na een zware periode, daar zijn vader kort geleden is overleden, hjzelf heeft een moeilijk huwelijk achter de rug en zijn dochter woont nu bij hem omdat zijn ex echt de meest vreemde dingen uithaalt. Zou hij er nu ook tussenuit knijpen? De dokters zagen het somber in.
Het eerste goede bericht was dat hij het UMC gehaald had. Hij was zelfs gewoon aanspreekbaar. Er werd een scan gemaakt, maar ‘het lek’ was niet te vinden. Hij werd niet geopereerd, maar kwam de eerste 24 uur goed door. En ook de 48 uur daarna. Net toen wij als leken dachten: goed, het gaat erop lijken, bleek dat dag 4 tot dag 10 pas echt kritiek zouden zijn, want dan gaat het ‘bloed werken’. Er werden nog 2 scans gemaakt, maar ‘het lek’ bleef spoorloos. Stille hoop…zou het zichzelf hersteld hebben?
Gisteravond belde mijn moeder om te vertellen dat hij een eigen kamertje buiten de mdeium care had gekregen, heerlijk had geslapen, rechtop had gezeten en zelfs even naast z’n bed had gestaan. ‘Doe maar wild’ zei ik gekscherend, maar oh zo opgelucht. Wonderen bestaan: het lek is vanzelf dichtgegaan, grote neef hoeft niet geopereerd en wij hebben geleerd dat je de hoop niet zomaar op moet geven….
Al maanden kijk ik mee hoe zontomaatje zijn hart lucht op zijn web-log! Dat wil ik ook, heerlijk zo’n uitlaatklep. Maar zo slim als hij met de comp omgaat, zo’n nitwit ben ik ermee. Uiteindelijk is het me nu toch gelukt: mijn eigen log! Er zijn alleen zoveel dingen die ik wil vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen en dus bleef mijn log tot vandaag helemaal leeg….koudwatervrees? Het lijkt er wel op!
Hoe dan ook, het begin is er nu en er gebeurt genoeg om over te loggen momenteel, dus aan inspiratie geen gebrek!
